I'll take the bauhaus Chair...

Πολλές φορές όσο μεγαλώνεις, αρνείσαι να δεχτείς τις αλλαγές που συμβαίνουν στη ζωή σου.
Στέκεσαι και παρατηρείς, σα να μη μπορείς να το πιστέψεις, ότι όλα αυτά συμβαίνουν στη δική σου ζωή.

Η αποδοχή μπορεί να σε τρομάζει, αλλά όταν αρχίσεις να το δουλεύεις μέσα στο κεφάλι σου, αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι αυτό που λέμε "επιτυχία", δεν είναι για όλους. Και τότε είναι που αρχίζεις και αναλύεις παλαιοτερες ιστορίες άλλων ανθρώπων, που είχαν ζωή σαν τη δική σου, αγάπες σαν τη δική σου, και κάτι δεν πήγε όπως το σχεδίασαν, ή πήραν ένα ρίσκο που τίναξε τα πάντα στον αέρα. Τις είχες ακούσει τις ιστορίες, και νόμιζες ότι δεν σε αφορούν. Δεν είχες τα αυτιά, (ή δεν ήθελες) να το καταλάβεις. Κρατούσες τις "σταθερές" σου, από παλιά ρούχα, κουβέρτες, σημειωματάρια, γράμματα, τραγούδια...δεν έχει σημασία αν τα ρούχα φθείρονται, ούτε αν τα χαρτιά κιτρινίζουν, υπάρχουν εκεί, σαν παγωμένα στιγμιότυπα, απο ασφαλή παλιά καταφύγια. Σαν ένα δακτυλίδι, που το φοράς μια ζωή. Και όταν τα πράγματα πάνε στραβά, το αγγίζεις για να βεβαιωθείς ότι βρίσκεται ακόμη στο χέρι σου, σαν χρονικός δεσμός με τον παλιό σου εαυτό.

Όταν άκουσα αυτό το τραγούδι δεν κατάλαβα ακριβώς τι εννοούσε, αλλά η μελωδία και οι στίχοι του μου άρεσαν...Τώρα πλέον έχει αποκτήσει άλλο νόημα...

"...μπορείς να γυρίσεις όλες τις σελίδες με τις φωτογραφίες,
μπορείς να δείς ότι όλα τα πρόσωπα όλα τα κτίρια, 

 οι φίλοι που είχες θα σβήσουν στην πόλη ..."