Μια τελευταία βόλτα...

Τους τελευταίους μήνες, όταν επιστρέφω σπίτι (συνήθως αργά), σκέφτομαι ότι πρέπει να πάω την Ίρμα βόλτα, και αμέσως θυμάμαι ότι δεν υπάρχει πια. Θα ήθελα πολύ να πάω μια τελευταία βόλτα με την Ίρμα στο πάρκο, να κάτσω στο παγκάκι, και να με κοιτάει με αυτό το χαζό βλέμμα αναμονής (για φαγητό ή χάδι). Πολλά πράγματα όταν είναι μέρος της καθημερινότητας τα βαριέσαι, αλλά όταν σταματήσουν σου λείπουν.Όταν νιώθεις ότι όλα διαλύονται χρειάζεσαι αυτό το σιωπηλό περίπατο. Και δεν θέλω άλλο σκύλο να μοιραστώ αυτή τη βόλτα...Δεν περίμενα ότι θα το έλεγα ποτέ αυτό, αλλά μου έχει λείψει αυτό το καθημερινό αναγκαστικό διάλειμμα, και ακόμη περισσότερο το βλέμμα σου...