Όπως έψαχνα για ψιλά στην πίσω τσέπη του παντελονιού , μου έπεσε η ταυτότητά στο λιγδιασμένο μωσαϊκό. Την σήκωσα και κοίταξα προσεκτικά τη φωτό. Στα ηχεία έπαιζε καψουροσκυλάδικο
του Σφακιανάκη, που "ανησυχούσε" στα τσιγγάνικα...
"Φίλε, το σουβλάκι χοιρινό;"
- Χωρίς κρέας.
"Ααα...κατάλαβα..."
Βγήκα έξω στο κρύο. Το βλέμμα μου δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από την πύλη. Οι φίλοι, οι μουσικές, μια καριέρα που μπορούσε να συνεχιστεί με τις καλύτερες προϋποθέσεις, όλα θα έσβηναν με το που θα περνούσα τη λευκή γραμμή. Είπα να σταθώ λίγο παραπάνω, αλλά κάτι μέσα μου με τάραξε...πέταξα το σουβλάκι στο καλάθι, και έτρεξα να μπώ μέσα, σα να αποφάσισα ξαφνικά βουτιά σε παγωμένα νερά ... Πίσω στα ηχεία της σουβλακερί, ο Τερλέγκας έριχνε "στροφές θανάτου".... Έδωσα τα χαρτιά μου παρέδωσα την ταυτότητα, και μέσα σε 2 ώρες, ήμουν ντυμένος στα πράσινα σα βάτραχος.
Όταν μπήκα στον θάλαμο, κοίταξα το ταβάνι...550 μέρες θα ξυπνούσα κάτω από τέτοια ταβάνια.
Ένιωσα το έδαφος να χάνεται κάτω απο τα πόδια μου...
Πήρα το μπλοκάκι μου και άρχισα να γράφω: "every day seems like i'm fading away close my eyes till it's gone..." η μελωδική γραμμή και τα υπόλοιπα ήλθαν μέσα σε 5 λεπτά...
Μετά από αυτό δεν ξαναέγραψα στίχους, ένιωσα σαν να κόπηκαν τα νήματα μέσα μου.
Και δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να γράψω κάτι...ποτέ μέχρι σήμερα...
Y.Γ. Όπως μάζευα τα πράγματα μου πριν 15 μέρες βρήκα το μπλοκάκι με τους παλιούς στίχους απο τα τραγούδια μας...synchronicity?
